Higroskopijność

Co to znaczy higroskopijność w praktyce glazurniczej?

Wysoka higroskopijność oznacza, że materiał łatwo chłonie wodę, co w przypadku płytek może prowadzić do odkształceń, przebarwień, osłabienia wiązania z klejem oraz uszkodzeń podczas cyklicznego zamarzania i odmarzania. Dlatego płytki o wysokiej chłonności przeznaczone są wyłącznie do stosowania wewnątrz pomieszczeń. Higroskopijność ma szczególnie znaczenie na zewnątrz oraz w strefach mokrych: tarasach, balkonach, łazienkach i kuchniach, gdzie ceramika jest narażona na stały kontakt z wodą.

Podział płytek ze względu na higroskopijność

Higroskopijność jest ściśle związana z parametrem nasiąkliwości wodnej. Płytki o najniższej chłonności (np. gres porcelanowy) zaliczają się do grup materiałów mrozoodpornych i mogą być stosowane na zewnątrz. Płytki o umiarkowanej higroskopijności (np. część terakot) sprawdzają się w pomieszczeniach, gdzie wilgotność występuje okresowo. Najwyższą higroskopijnością cechują się typowe płytki ścienne glazurowane – przeznaczone wyłącznie do wnętrz, gdzie nie dochodzi do długotrwałego zawilgocenia konstrukcji.

Znaczenie dla trwałości okładziny

Podczas chłonięcia wilgoci materiał minimalnie zwiększa swoją objętość. Jeśli płytka jest zamontowana na tarasie lub balkonie i nasiąka wodą, zamarzanie może prowadzić do mikropęknięć, wykruszenia fug czy odspajania się płytek od podłoża. Duża chłonność sprzyja także penetracji brudu, barwników i osadów, co zwiększa ryzyko powstawania plam i trwałych przebarwień. Dotyczy to szczególnie okładzin o matowej lub strukturalnej powierzchni.