Płyty tarasowe dwucentymetrowe

Gresy 2 centymetrowe  stają się coraz popularniejsze. Ich dostępność w sklepach i hurtowniach systematycznie się poprawia, a ceny spadają. Są więc interesującą alternatywą dla wyrobów ceramicznych o tradycyjnej grubości oraz dla płyt chodnikowych betonowych. Dowiedzmy się więc czym są te okładziny i jak się je montuje.

Płyty tarasowe  to po prostu grubsza wersja znanych nam wszystkim gresów szkliwionych. Charakteryzują się więc dużą gęstością przez co nie chłoną wody, są bardzo twarde, mrozoodporne i nie plamią się tak łatwo jak inne materiały. Można je układać na kilka różnych sposobów. Jeśli więc rozważasz ich zamontowanie, najlepiej będzie jeśli poznasz wszystkie te sposoby i wybierzesz najlepszy z punktu widzenia twoich potrzeb oraz warunków panujących w miejscu montażu. W dzisiejszym wpisie będziemy opierać się na wytycznych proponowanych przez włoskich producentów Delconca oraz Abitare. Jednak informacje te mogą być dla Ciebie przydatne nawet jeśli wybierzesz produkt innej marki. Wytyczne poszczególnych producentów dwu-centymetrówek są bowiem do siebie bardzo zbliżone.

Układanie na trawie

Każdy posiadacz domu wie, że piękny, zielony trawnik wymaga dużo zachodu. Efektowna trawa cieszy oko, ale i nie tylko. Niema chyba nic przyjemniejszego niż chodzenie boso po miękkim, zielonym dywanie. Są jednak miejsca, w których na trawniku przydałby się chodnik. Do jego stworzenia doskonale nadaje się 2-centymetrowy gres szkliwiony. Na naszym trawniku możemy też w kilka chwil ułożyć mały taras, na którym wygodnie i stabilnie poustawiamy meble ogrodowe. No więc jak to się robi?

Sposoby są dwa: prosty oraz nieco bardziej skomplikowany. Ten pierwszy polega na położeniu płyt bezpośrednio na trawniku i pozostawienie pomiędzy kaflami 4-5 centymetrowych szczelin, przez które będzie wyrastała trawa. Bardziej pracochłonne będzie ułożenie płyt na podsypce. W tym wariancie trzeba usunąć trawę oraz wybrać nieco ziemi dokładnie w miejscu, w którym będzie ułożona płyta. Następnie zagęszczamy dno wykopu i wypełniamy go żwirkiem. Ten wariant ułożenia zapewni nam znacznie większą stabilność chodnika.

Układanie na podsypce z drobnego kruszywa

Większe powierzchnie lepiej jest układać na samym żwirze w 2 gradacjach.

Wybieramy ziemię na głębokość około 20cm z zachowaniem 2% spadu na całym obszarze przyszłego tarasu. Zagęszczamy dno wykopu i wykładamy je agrowłókniną. Wykop zasypujemy kruszywem, najlepiej o różnych wymiarach t.j większe średnice (4-8mm) na dnie, a mniejsze (2x5mm) powyżej. Na tak przygotowane i zagęszczone podłoże układamy płyty. One również powinny zachowywać spad - wystarczy jeśli będzie to jeden centymetr na metr bieżący tarasu. Pomiędzy płytami pozostawiamy szczeliny 4-5cm, którymi woda deszczowa oraz woda z topniejącego śniegu przesiąknie do gruntu. W szczelinach dla lepszej estetyki możemy wykorzystać nieco droższy żwir dekoracyjny stosowany przez ogrodników do dekorowania rabat.

Tradycyjnie czyli na kleju.

Jak każdą płytkę, elementy tarasowe można mocować na zaprawie klejowej.

Tutaj technika jest dokładnie taka jak w przypadku klasycznych kafelków. Musimy więc pamiętać o tym, aby po wylaniu jastrychu przygotować odpowiednio podłoże stosując między innymi izolację. Jeśli w trakcie montażu zostaną popełnione błędy, wówczas woda dostanie się pomiędzy płytę tarasu a kafle co w konsekwencji może doprowadzić do uszkodzenia okładziny. Jest to więc sposób, którego nie polecamy osobom bez doświadczenia. Najlepiej zlecić to glazurnikowi.

Podkładki czyli inaczej podstawki, tacki, stopki, itp.

Ten sposób jest najbardziej innowacyjny, uniwersalny i przez to coraz częściej wybierany przez architektów i inwestorów. Łączy on w sobie łatwość montażu z trwałością wykonanej konstrukcji. Ważne jest, aby pamiętać, że technika ta spowoduje podniesienie poziomu tarasu co dobrze jest uwzględnić już na etapie jego projektowania. Podkładki mają zwykle od 10 mm (nieregulowane) do kilkunastu centymetrów (regulowane na gwincie).

Na wylaną z odpowiednim nachyleniem płytę tarasu nakładamy hydroizolację zewnętrzną która sprawi, że płyta będzie całkowicie szczelna. Następnie na plastikowych podkładkach układamy "na sucho" czyli bez użycia kleju nasze grube płyty tarasowe. Robimy to w taki sposób, aby narożniki czterech sąsiadujących ze sobą płyt wsparły się na jednej wspólnej podkładce. Kształt podkładek oraz ciężar płyt sprawiają, że mimo braku kleju okładzina jest bardzo stabilna. W przypadku większych formatów (np 80x80) powinno się zamontować podkładkę pod środkiem każdego z elementów oraz w połowie długości boku (rysunek poniżej).

Pomiędzy płytami zostawiamy też szczelinę 3,5-5 mm przez którą woda z opadów przedostaje się pod spód, wprost na zabezpieczoną płytę tarasu po której swobodnie spływa poza jego obręb.

Poniżej kilka najważniejszych zalet zaprezentowanego systemu:

• gdyby z jakiegoś powodu płyta uległa uszkodzeniu, jej wymiana jest dziecinnie prosta.
• w pustej przestrzeni pomiędzy płytami a jastrychem można poprowadzić instalacje (na przykład kable elektryczne).
• wymiana płyt w przyszłości na inny model czy kolor nie wiąże się z ich pracochłonnym odkuwaniem, można to zrobić w jedno popołudnie.
• po deszczu taras schnie o wiele szybciej niż gdy płytki są klejone.
• jest to rozwiązanie szczególnie polecany w klimacie podobnym do naszego, gdzie często i w krótkim czasie temperatura przechodzi z ujemnej na dodatnią i odwrotnie. Powtarzające się cykle zamarzania i odmarzania to najczęstszy powód degradacji klasycznych tarasów i balkonów. W przypadku prezentowanego systemu, nawet jeśli woda pod płytami nie zdąży spłynąć przed ponownym zamarznięciem, nie jest w stanie spowodować jakiejkolwiek szkody.